W 1922 złożył maturę w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. W 1928 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Został przyjęty na aplikację sędziowską, a w 1931 zdał egzamin sędziowski. Został sędzią grodzkim w Bydgoszczy, a z dniem 19 marca 1938 został mianowany sędzią okręgowym w Chojnicach.
13 października 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 470. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 2 stycznia 1932 i 158. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. W 1934, jako oficer rezerwy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bydgoszcz Miasto. Nadal posiadał przydział w rezerwie do 17 Pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku dowódcy II plutonu 2. szwadronu 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. 3 września 1939 został ciężko ranny i dostał się do niemieckiej niewoli. W Oflagu II D Gross-Born był zaangażowany w kształcenie prawników i studentów prawa.