Marszałka Józefa Piłsudskiego” w Białymstoku, „Dom Polaków Prawosławnych im. Stefana Batorego” w Grodnie, założono też Prawosławny Instytut Naukowo-Wydawniczy. Inspirowany głównie przez duszpasterstwo wojskowe oraz wychowanków Studium Teologii Prawosławnej ruch na rzecz polonizacji Kościoła prawosławnego był szeroko popierany przez ówczesne polskie środki masowego przekazu.
Mimo starań władz ruch religijno-społeczny Polaków-prawosławnych w II RP nie objął swym zasięgiem szerokich mas ludności. Integracja na jego bazie społeczności prawosławnych z polskością w okresie międzywojennym okazała się niemożliwa, a niepolskość tej grupy ludności znajdowała wyraz zarówno w świadomości samej grupy, jak też w postępowaniu władz państwowych dyskryminujących ludność prawosławną i traktujących ją jako element obcy. Polityka administracji państwowej, próbująca całkowicie podporządkować Cerkiew interesom państwowym i polonizacyjnym, w odczuciu wierzących mas chłopskich równała się próbom likwidacji ich wiary, gdyż dotyczyła symbolów jej odrębności etnicznej: języka, obrzędów i kalendarza. Nie osiągnięto w ten sposób masowej polonizacji ludności prawosławnej, ale ubocznym efektem był upadek autorytetu Kościoła prawosławnego wśród ludności, która nie godziła się z atakowaniem istotnych dla niego odrębności kulturowo-obrzędowych.