Wojsko Polskie zostało rozmieszczone pod Pszczyną ponieważ w tym miejscu biegła główna linia obrony mająca bronić terytorium polskiego w pierwszej głównej bitwie, tzw. bitwie granicznej.
Linia obronna składała się z trzech części: pozycja przysłaniająca – Rybnik, Boża Góra, Żory wysunięta linia obrony – biegnąca m.in. przez przysiółek Suszec-Branica, Brzeźce, Wisłę Wielką. zasadnicza (główna) linia obrony – biegnąca od południa, od rzeki Wisły, dalej na zachód od Pszczyny, po Czarków na północy.
Celem obrony na pozycji wysuniętej miała być osłona pozycji głównej do czasu obsadzenia jej przez główne siły 6. Dywizji Piechoty. Odcinka tego bronił oddział wydzielony 6.DP o kryptonimie „Ignacy”, dowodzony przez płka Ignacego MisiągaJan Pabich, Niezapomniane karty ..., s. 63. Taktyka na odcinku zasadniczym miała polegać na przyjęciu uderzenia wroga na linii zasadniczej oraz obrony zaatakowanego odcinka do czasu nadejścia odwodów.