W tym samym okresie był organizatorem Dyrekcji Kolei w Wilnie, której w 1920 został prezesem. W latach 20. XX w. Landsberg był członkiem Centralnego Komitetu Polskiego Związku Młodzieży Chrześcijańskiej „Polska YMCA”, z którym współpracował w celu polonizacji pogranicza polskiego i ludności wiejskiej oraz tworzenia wschodnich oddziałów kolejowych YMCA (tzw. ognisk).
W okresie wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcję kierownika Centralnej Komisji Ewakuacyjnej. Do września 1920 przebywał w Siedlcach wraz z pozostałymi władzami Dyrekcji Kolejowej. Powrócił do Wilna w 1921, gdzie w prasie wyniku jego działalności wybuchła tzw. „sprawa Landsberga”. Landsbergowi zarzucano rusyfikację Dyrekcji Wileńskiej, a także niewłaściwą gospodarkę leśną. Za Landsbergiem wstawił się Związek Polskich Inżynierów Kolejowych, a sprawę rozpatrywano na forum sejmowej Komisji Opałowej. Landsberg odparł większość zarzutów, lecz w 1924 podał się do dymisji. Celem oczyszczenia się z zarzutów opublikował książkę pt. Moje wyjaśnienia do zarzutów zrobionych przez komisję, badającą gospodarkę leśną w Dyrekcji Wileńskiej, w jej ostatecznym protokule (Wilno 1924).