Okręt pierwotnie klasyfikowany był jako dozorowiec. W XXI wieku określany jest jako korweta zwalczania okrętów podwodnych. Stał się pierwszym zbudowanym w Polsce pełnomorskim okrętem bojowym o dużej dzielności morskiej. Był także największym okrętem bojowym zbudowanym do tamtej pory w Polsce.
Budowa Budowę prototypowego dozorowca rozpoczęto w Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku w listopadzie 1983 roku. Był on budowany pod numerem stoczniowym B14/1. Oficjalne położenie stępki nastąpiło 9 czerwca 1984 roku. Do wodowania przystąpiono 29 grudnia tego samego roku, w obecności m.in. dowódcy MW adm. Ludwika JanczyszynaW starszym źródle jest mylna data wodowania 30 grudnia 1984 roku, jednakże w tabelce na s. 44 jest data 29 grudnia 1984 roku.. Matką chrzestną okrętu została Weronika Fursewicz, żona oficera Marynarki Wojennej. W trakcie wodowania z bocznej pochylni rufa zsunęła się na wodę, natomiast dziób zatrzymał się końcowym odcinkiem na pochylni. Kadłub zszedł na wodę dopiero po kilkunastu godzinach przy pomocy holownika, bez odkształceń i większych uszkodzeń. Odholowano go następnie do Gdańskiej Stoczni Remontowej, gdzie w doku dokonano przeglądu i naprawy przebicia zbiornika dziobowego.