Na przełomie lat 10. i 20. XX wieku był współorganizatorem seminariów dotyczących seksuologii. Przeprowadził również analizę jednej z pionierek psychoanalizy dziecięcej Hermine Hug-Hellmuth, a następnie został jej nauczycielem. Na początku lat 30. opublikował krytyczną w swojej wymowie biografię Erinnerungen an Sigmund Freud. W tym okresie w coraz wyraźniejszym stopniu zaczął również narastać jego konflikt z Freudem, którego zwiastuny już znacznie wcześniej przejawiały się w niechęci Sadgera wobec nawiązania przez Freuda w roku 1906 bliskiego kontaktu z Carlem Gustavem Jungiem. Miało to być spowodowane wyłącznie, zdaniem Sadgera, chęcią walki Freuda z renomą psychoanalizy jako kontrowersyjnej „nauki żydowskiej”, a nie rzeczywistymi predyspozycjami Junga.
Wskutek personalnych i naukowych konfliktów oraz poczucia własnej marginalności w środowisku odciął się w 1933 roku od instytucji ruchu psychoanalitycznego, nie tracąc jednak zainteresowania samą teorią. 10 września 1942 roku został deportowany do obozu koncentracyjnego w Terezinie, gdzie zginął 20 lub 21 grudnia tego roku.