Czyni go to, obok Alfreda Bassa, Adolfa Deutscha, Alfreda Meisla, oraz , jednym z nielicznych członków Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego deportowanych z Wiednia do obozów koncentracyjnych.
Dorobek naukowy Pierwotnie Sadger interesował się hydroterapią. Po związaniu się ze środowiskiem Freuda jego zainteresowania oscylowały przede wszystkim wokół nienormatywnej seksualności oraz psychoanalitycznej interpretacji dorobku artystycznego wielkich twórców kultury z naciskiem na literatów. To ostatnie łączyło go naukowo nie tylko z Freudem jako autorem Leonarda da Vinci wspomnienia z dzieciństwa, lecz także Ottonem Rankiem, Wilhelmem Steklem, Karlem Abrahamem, , Ernestem Jonesem czy . Już na sesjach Środowego Towarzystwa Psychologicznego Sadger zaprezentował odczyt poświęcony poecie Nikolausowi Lenauowi oraz Sophie Löwenthal, później publikował prace na temat między innymi Hebbla i Meyera.
Z postacią Sadgera jest również ściśle związany gatunek psychografii czerpiący z popularnych w XIX wieku oraz pisanych wcześniej również przez Sadgera patografii. W 1912 roku sporządził on wnikliwą analizę ewolucji gatunku od patografii do psychografii, którą podparł przykładami wcześniejszych psychoanalitycznych interpretacji Króla Edypa Sofoklesa oraz Hamleta Shakespeare’a, a także własną interpretacją Judyty Hebbla.