Poza wielkością do cech wyróżniających pancernika większego spośród przedstawicieli swej rodziny należy budowa pancerza okrywającego głowę (cephalic shield) bez dobrze wyodrębnionego tylnego płata (posterior lobe), a także kończyn. W obrębie czaszki gatunek można poznać po skrzydłowej, autorzy wspominają też wydatny grzebień podniebienny. Uwagę zwraca również długi pysk, mierzący 62–67% długości głowy. Spośród innych pancerników jedynie pancernik włochaty może się z nim równać długością pyska. W środku znajdują się rosnące całe życie zęby o wysokich koronach (euhypsodontyczne), podczas wyżynania się stożkowe, potem raczej eliptyczne, niezróżnicowane, przypominające trzonowce (tzw. molariform). W szczęce i w połówce żuchwy jest ich po 8.
Ciało pokrywa pancerz zbrojny w osteodermy pokryte skórnymi łuskami. Jego pancerz ma 7–8 wolnych pasków, choć pojedynczy autorzy wspominają o 9. 7 pasków występuje też zwykle na pancerzu pancernika siedmiopaskowego. Czwarty z nich liczy 56,4 (±2,9) osteodermów, zakres 51–62. Długość ustalonego osteodermu 16,9–18,9 mm, szerokość 5,1–7,6 mm, w przypadku ruchomego wymiary te wynoszą 8,1–12,1 mm i 5,5–7,3 mm. Zwierzę wyróżnia się ostrym brzegiem przednim tarczy łopatkowej o 8 otworach i gładkimi, jednorodnymi, spłaszczonymi łuskami tarczy miednicznej o 7–18 otworach.