Ta „psychologia bez [pojęcia] duszy” (jak nazywał ją Høffding) odrzucała spekulację metafizyczną, i skupiała się na obserwowalnych zjawiskach psychologicznych. Ponadto Høffding podejmował problem nieświadomości (w sposób krytyczny odnosząc się do pracy Eduarda von Hartmanna Philosophie des Unbewussten, 1869) oraz problem woli. Dużą popularność zyskały idee Høffdinga na temat humoru (Humor als Lebensgefühl. Eine psychologische Studie, 1918).
Psychologiczny punkt widzenia Høffding wprowadził również w dziedzinie etyki, występując przeciwko teologicznemu uzasadnieniu moralności. Reguły życia, zdaniem Høffdinga, należy wyprowadzać z „doświadczenia życiowego”. Jego indywidualistyczną etykę poddali krytyce i inni filozofowie duńscy.
Jego koncepcje psychologiczne miały duży wpływ na rozwój modernizmu (czy szerzej: antypozytywizmu) w literaturze. Szczególną wagę miały jego analizy symptomów duszy, naczelnej roli woli, nieświadomości czy indywidualizmu religijnego.