Ważną część pracy Høffdinga stanowi jego filozofia religii. Był nią zainteresowany od dzieciństwa, a jego główne dzieło, Filozofia religii, powstało u schyłku życia. Prace te powstawały w dialogu z filozofią Kierkegaarda. Duński filozof badał życie i poglądy postaci życia religijnego, przykładając wagę do analiz psychologicznych. Religia jest traktowana jako odrębna sfera odpowiadająca na ważne potrzeby ludzkiej duchowości. To w niej przejawiają się najwyższe idee etyczne czy wartości moralne. Analizy te czynią z Høffdinga prekursora psychologii religii.

Historia filozofii w ujęciu Høffdinga Høffding wykoncypował schemat historycznego rozwoju myślenia filozoficznego, odróżniając w nim trzy okresy: animizm, platonizm, pozytywizm.

Do czasu powstania pozytywizmu panował, jego zdaniem, platonizm, tj. systemy idealistyczne. Z chwilą powstania pozytywizmu nastała nowa epoka, którą cechuje badanie faktów. Współczesna filozofia była dla Høffdinga mieszaniną platonizmu i pozytywizmu.