Jako właścicielka ziemska była określana jako zdolna i mądra.

W 1628 r. wraz z mężem wróciła na stałe do Szwecji. Para rozbudowała swoje posiadłości. W ostatnich latach jej mąż ciężko zachorował i oślepł. Opieka nad nim zajmowała coraz więcej czasu hrabinie.

Późne lata życia W 1652 roku Ebba Brahe została wdową. Po śmierci męża rezydencja Makalös została odziedziczona przez jej syna Magnusa Gabriela de la Gardie, a Ebba Brahe przeniosła się do pałacu Louisa De Geera w Sztokholmie. Jako wdowa do końca życia ubierała się w strój żałobny. Od śmierci męża zarządzała wciąż rodzinnymi majątkami i gospodarstwami. Pod koniec życia była opisywana jako dumna, władcza i niepopularna wśród służących.

Mówi się, że Magnus Gabriel był jej ulubionym dzieckiem i był przez nią rozpieszczany. Obserwowała jego karierę. Była zadowolona z jego pozycji jako faworyta królowej Krystyny ​​i wspierała jego małżeństwo z Marią Eufrozyną z Palatynatu. Gdy Magnus Gabriel popadł w niełaskę w 1653 roku, Ebba próbował namówić królową na przywrócenie go jako faworyta. Osobiście prosiła o litość dla syna i padła na kolana przed Krystyną, prosząc ją o wybaczenie synowi, co jednak nie przyniosło efektu. Kiedy Magnus Gabriel w 1660 r. objął ważną rolę w radzie regencyjnej Karola XI, próbowała zapewnić sobie własne wpływy.