przez przyszłego admirała Heihachirō Tōgō.
Oba pancerniki uczestniczyły w działaniach wojny japońsko-chińskiej i brały udział w głównej bitwie u ujścia Jalu 17 września 1894 roku. Przed bitwą usunięto z nich materiały łatwopalne oraz lekko opancerzone pokrywy wież. Były potężniejsze od ówczesnych okrętów japońskich, jednak na skutek ograniczeń wynikających z rozmieszczenia artylerii, nie najlepszego wyszkolenia marynarzy chińskich, a także faktu, że – jak się okazało – część zapasu amunicji stanowiły pociski ćwiczebne, pancerniki nie odniosły większych sukcesów, oprócz uszkodzenia przez „Zhenyuan” krążownika . Z kolei japońskie okręty, ostrzeliwując pancerniki szybkostrzelnymi armatami średniego kalibru, nie mogły zagrozić ich pływalności, lecz spowodowały zniszczenia w ich nieopancerzonych nadbudówkach. Zaraz na początku bitwy zniszczony został maszt flagowego „Dingyuana”, co spowodowało niemożność wywieszania flag sygnałowych. Od podmuchu salwy własnych dział, uszkodzeniu na „Dingyuan” uległ lekki mostek, a ranny został admirał Ding Ruchang. Pancernik otrzymał 158 trafień, lecz liczba ofiar była niewielka: 17 zabitych i 38 rannych.