stanowiły one odtąd terytorium mandatowe Nowa Gwinea Australijska. Niemniej na wyspie pozostało wielu niemieckich misjonarzy, którzy starali się nawracać rdzenną ludność na chrześcijaństwo, a jednocześnie szerzyć higienę i zapewniać tubylcom opiekę zdrowotną. Wewak było siedzibą rzymskokatolickiego wikariatu apostolskiego Centralnej Nowej Gwinei. W czasie II wojny światowej funkcję wikariusza apostolskiego pełnił tam niemiecki duchowny bp Josef Lörks.
W styczniu 1943 roku Wewak zajęły wojska japońskie. Niedługo później okupanci zgromadzili wszystkich katolickich misjonarzy i misjonarki, po czym przenieśli ich na teren misji pw. św. Jana, która znajdowała się na pobliskiej wyspie Kairiru. Mimo iż niemieccy misjonarze byli obywatelami sojuszniczego państwa, administracja okupacyjna ustanowiona przez Cesarską Marynarkę Wojenną (minsei-bu) uznawała ich za osoby neutralne. Pozwolono im swobodnie poruszać się po wyspie.