Dziewięć miesięcy wcześniej Japończycy założyli niewielką placówkę w Lorengau na wyspie Manus. Zamieszkiwała tam grupa protestanckich misjonarzy i ich pomocników, licząca około 20 osób. Również w tym wypadku Japończycy początkowo uznali misjonarzy za osoby neutralne oraz pozwolili im swobodnie poruszać się po wyspie. Miejscowy japoński komendant, st. bsm. Harukichi Ichinose, traktował misjonarzy bardzo przyjaźnie, często zapraszając ich na posiłek w swoim domu.
Przyczyny, dla których Japończycy ostatecznie zdecydowali się wymordować misjonarzy, nie są do końca jasne. W tym czasie japońska marynarka ponosiła ciężkie straty na wodach wokół Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka i Wysp Salomona. Między innymi na początku marca 1943 roku poniosła poważną klęskę w bitwie na Morzu Bismarcka. Po wojnie wiceadm. Gun’ichi Mikawa zeznał, że wśród oficerów 8. Floty rozpowszechnione było przekonanie, że za tymi porażkami stali biali misjonarze i zaprzyjaźnieni z nimi tubylcy, którzy za pomocą ukrytych radiostacji mieli rzekomo informować aliantów o ruchach japońskich jednostek. Zdaniem Marka Feltona wersję tę spreparowała jednak Tokkeitai, aby uzasadnić zbrodnię.