Po wojnie japońscy oskarżeni utrzymywali, że ofiary do ostatniej chwili nie były świadome oczekującego je losu. Kinjirō Jitsukawa, który w czasie egzekucji przebywał pod pokładem jednej z barek, zeznał jednak, że słyszał dochodzące z nadbrzeża krzyki. Jitsukawa, a także jeszcze jeden świadek twierdzili ponadto, że obie załogi przez wiele godzin były zmuszone zmywać krew z pokładu barek. Może to wskazywać, że niektóre ofiary stawiały opór i w konsekwencji zostały zakłute bagnetami.
Egzekucja trwała blisko trzy i pół godziny. Po jej zakończeniu obie barki, dowodzone odpowiednio przez Takadę i Muraokę, wypłynęły w portu. Zwłoki zamordowanych, do których wcześniej przywiązano betonowe kloce, zostały wrzucone do cieśniny Steffen, na zachód od wyspy Nago. Ich bagaże zostały natomiast zabrane z nadbrzeża i spalone. Jako że masakra została przeprowadzona bez upoważnienia dowództwa Floty Południowo-Wschodniej, Tamura nie zameldował o niej swoim przełożonym w Rabaulu.
Wszystkie przytoczone powyżej daty i liczby mają swe źródło w zeznaniach japońskich świadków. Nie jest jednak wykluczone, że masakra odbyła się innego dnia – w drugiej połowie lutego lub w połowie marca 1944 roku.