Warunki w nowym obozie były bardzo ciężkie. Spód jaskini, w której umieszczono jeńców, miał powierzchnię niespełna 46,5 m², przez co jeńcy z trudem znajdowali miejsce by usiąść. W konsekwencji sen był możliwy tylko w trybie zmianowym. Na skutek tropikalnych temperatur i złej wentylacji panował trudny do zniesienia upał i zaduch. Do załatwiania potrzeb naturalnych służyło jeńcom zaledwie jedno wiadro. Co do zasady musieli przez cały czas pozostawać skuci w parach, aczkolwiek znaleźli sposób, by pod nieobecność strażników niepostrzeżenie zdejmować więzy. Po przybyciu do obozu każdemu wydano po ryżowej kulce, a także po manierce wody na trzy osoby. Kolejne racje żywności otrzymali dopiero po upływie trzech dni. Japońscy strażnicy pod byle pretekstem brutalnie ich bili.
Ustalone fakty 3 marca Rabaul ponownie padł ofiarą ciężkiego nalotu. Następnego poranka w obozie pojawiła się grupa funkcjonariuszy Kempeitai. Na podstawie pisemnej listy wywołali z tunelu około szesnastu jeńców. Jednym z nich był mjr Ralph Cheli – oficer amerykańskiego lotnictwa, którego pięć miesięcy wcześniej odznaczono Medalem Honoru. Wywołanym jeńcom związano ręce za plecami, zawiązano opaski na oczach, po czym zabrano ich w nieznane miejsce.