5 marca o poranku Japończycy zabrali z tunelu kolejną grupę jeńców. Na pytanie jednego z Amerykanów odpowiedzieli, że zabierają jego kolegów „w bezpieczne miejsce”. Zarówno w tej, jak i w poprzedniej grupie znaleźli się najbardziej chorzy i osłabieni jeńcy.
Żaden z zabranych nie powrócił już do obozu. Jeńcy, których pozostawiono przy Tunnel Hill, podejrzewali, że ich kolegów zamordowano. Porucznik Jose Holquin zeznał po wojnie, że krótko po zabraniu każdej z grup można było usłyszeć dochodzące z oddali odgłosy, które przypominały strzały karabinowe. Mimo wielokrotnych pytań strażnicy konsekwentnie odmawiali udzielenia informacji na temat losu jeńców, których zabrano 4 i 5 marca.
Powojenne śledztwo Po kapitulacji Japonii wojska alianckie powróciły na Nową Brytanię. Funkcjonariusze 6. polowego oddziału Kempeitai wręczyli im wtedy sześć urn, które miały zawierać prochy 31 zaginionych jeńców. Japończycy przedstawili własną wersję wydarzeń, według której jeńców zabrano z Tunnel Hill, aby zmniejszyć zagęszczenie panujące w tamtejszym obozie. Rzekomo planowano ich osadzić na wyspie Watom przy północnym wybrzeżu Nowej Brytanii. Rankiem 5 marca 1944 roku, gdy jeńcy wraz ze strażnikami oczekiwali na brzegu zatoki Talili na łódź lub prom, które miały zabrać ich na Watom, nastąpił nalot amerykańskiego lotnictwa.