Historia Od 2004 roku nieetatowe formacje GISW powoływane były doraźnie przez poszczególne jednostki penitencjarne, np. ZK nr we Wrocławiu, AŚ Warszawa-Mokotów lub ZK w Nowym Sączu. Wybierano do nich funkcjonariuszy w sposób doraźny. W czasie wolnym szkolili się oni z technik interwencji i walki. Szkolenia opierały się często na przekazywaniu porad przez bardziej doświadczonych funkcjonariuszy SW. Grupy te, w celu podniesienia swoich kompetencji, współpracowały m.in. z policyjnymi pododdziałami antyterrorystycznymi. Formowanie nieetatowych grup przeznaczonych do zadań specjalnych wynikało z doświadczeń zebranych podczas buntu osadzonych w Zakładzie Karnym w Goleniowie koło Szczecina, kiedy doszło do zajęcia kilku pawilonów lub podczas buntu w Zakładzie Karnym w Czarnem, kiedy zginęło sześciu osadzonych, a rannych zostało ponad 100 osób. Grupy te miały też poprawić bezpieczeństwo konwojów osadzonych do sądów lub innych jednostek penitencjarnych.
Problemem pierwszych grup interwencyjnych był jednak brak specjalistycznego szkolenia i sprzętu, brak scentralizowanego systemu dowodzenia lub zbyt duża rotacja funkcjonariuszy.