Całemu założeniu parkowemu nadano charakter krajobrazowy z nieregularną siecią alejek przecinających kompleksy zieleni wysokiej.
Leżący początkowo poza obszarem Katowic teren parku w 1903 roku został wydzierżawiony przez miasto od Tiele-Wincklerów na okres 100 lat. Jeszcze w tym samym roku na szczycie Wzgórza Beaty wzniesiono 20-metrową wieżę Bismarcka, wewnątrz której znajdowały się schody, które prowadziły na taras widokowy. Na początku parku Południowego znajdowały się dwa stawy, w pobliżu których na wniosek niemieckiego stowarzyszenia Beskidenverein wzniesiono drewniany pawilon restauracyjny („Garten Restauration”). Obok powstała muszla koncertowa oraz kamienna studzienka – fontanna.
W 1910 roku magistrat miasta Katowice udzielił pomocy materialnej na zadrzewienie alei wzdłuż późniejszej ulicy T. Kościuszki, zwanej wówczas Promenadą. Wtedy oprócz pierwotnie tutaj rosnących brzóz i sosen pojawiły się inne gatunki drzew. 14 czerwca 1912 roku połączono park Południowy z katowickim rynkiem linią tramwajową, która kończyła się z początkiem parku (tuż za późniejszą aleją Górnośląską, gdzie po wschodniej stronie ulicy T. Kościuszki powstała zajezdnia tramwajowa).