Włodzimierza Wołyńca pragnienia, by biblioteka stała się „nowoczesnym miejscem pracy naukowej i szeroko rozumianym centrum kultury i dialogu”, rozpoczęto pracę nad udostępnieniem księgozbioru osobom spoza środowiska akademickiego Wrocławia.
Historia W 1947 roku powołano do życia Bibliotekę Arcybiskupiego Seminarium Duchownego i zaczęto kompletować odpowiedni księgozbiór. 15 tysięcy tomów udało się wydobyć z ruin gmachu Collegium Georgianum przy pl. Katedralnym 14, gdzie od tej pory miała być także siedziba biblioteki. Podjęto starania o przejęcie księgozbioru Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego, na którego reaktywacje po wojnie nie zgodziły się ówczesne władze państwowe. Niestety większość albo uległa spaleniu w czasie pożaru Biblioteki Uniwersyteckiej w 1945 roku, albo została wcielona przez główny oddział tej instytucji. Nie udało się odzyskać księgozbioru Collegium Albertinum (dawny alumnat przy ul. Przybyszewskiego), który został albo zniszczony w 1947 roku przez wojska radzieckie albo rozszabrowany. Wielką pomoc okazały parafie diecezji wrocławskich oraz księża repatrianci, którzy przekazywali bibliotece w darze swoje książki. W czasie rządów ks. Kazimierza Lagosza, podjęto decyzję o przekazaniu na makulaturę „poniemieckich” woluminów, jednak dzięki interwencji ks.