Do jego najważniejszych osiągnięć należy zaliczyć: opracowanie nowej metody wyznaczania wykresów naprężeń całkowitych dla blach o właściwościach anizotropowych, opracowanie oryginalnej metody badania zjawisk powodujących osłabienie materiału podczas i po jego plastycznym odkształceniu na gorąco z wykorzystaniem relaksacji naprężeń, badanie przemian zachodzących w stanie stałym w stopach miedzi, a w szczególności odkrycie izotermicznej przemiany martenzytycznej w brązach krzemowych oraz badanie jej mechanizmu, krystalografii i kinetyki, opracowanie nowej metody analizy utraty stabilności blach eliminującej wpływ tarcia, a także opracowanie oryginalnej metody recyklingu wiórów i wytwarzania spieków i kompozytów oraz opracowanie kryterium wiązania wiórów w warunkach wysokiego odkształcenia plastycznego. Współpracował z wybitnymi naukowcami z wielu krajów, m.in. z Francji, Portugalii, Rumunii, Wielkiej Brytanii, Finlandii, Danii, Belgii, Niemiec, Szwecji, Egiptu, Chin i Stanów Zjednoczonych. Był również koordynatorem projektów międzynarodowych w ramach europejskich programów Tempus i Copernicus oraz 5. Programu Ramowego. Stworzył Centrum Transferu Technologii Przeróbki Plastycznej i Metalurgii Proszków. Kierował również 11 krajowymi projektami badawczymiRecollection of Prof. J.