Czaszka tenrekowców, jak opisuje Jenkins, jest smukła i wydłużona, wedle Jenkins o bardzo dobrze rozwiniętym grzebieniu karkowym, wbrew starszym źródłom. Tenrekowiec wyżynny cechuje się długim pyskiem, ostro zakończonym, ruchliwym i nieporośniętym włosami (rhinarium), pokrytym zaś owalnymi łuskami. Jenkins zwraca uwagę na wysmuklone kości łzowe i smukłe żuchwy o niskich i zaokrąglonych wyrostkach dziobiastych. W środku mieszczą się niewielkie zęby. Ich mały rozmiar wydaje się być przystosowaniem do żywienia się niewielkimi bezkręgowcami o miękkich ciałach, znajdywanymi w glebie. Między przednimi zębami występuje diastema. Trzonowce mają zredukowane talony. Uszy są częściowo tylko pokryte włosem.
Występuje 20–21 kręgów lędźwiowych. Spojenie łonowe bywa otwarte, prawdopodobnie u samic. Układ wydalniczy i rozrodczy kończą się wspólnym ujściem.