Zwierzę zapada w sen zimowy obligatoryjnie pomiędzy majem a październikiem wedle IUCN, w okolicy Manandroy i Fianarantosoa zaś w czerwcu i lipcu wedle Jenkins. Zimą spada podstawowy metabolizm (o 69%), jak i temperatura ciała, zwierzę nie budzi się w tym czasie, w przeciwieństwie do tenrekowca pręgowanego. Korzysta z nory ulokowanej na skraju lasu czy terenów uprawnych. Zazwyczaj wiedzie do niej jedno tylko wejście, zasłonięte liśćmi. Nora ma 7,5 cm wysokości oraz do 45 cm długości, nie jest więc ani wysoka, ani głęboka, i ustępuje znacznie większym norom tenrekowca pręgowanego. Wystarcza jednak do redukcji amplitudy temperatur. W środku panuje zwykle między 20,4° a 26,5 °C.
Zagrożone lub mocno zaniepokojone tenrekowce stroszą kolczaste futro na głowie i grzbiecie. Wydają też bzyczące dźwięki. W obronie własnej tenrekowce mogą uderzać swą kolczastą głową. Odnotowano także walki samców tenrekowców, mniej agresywne niż obrona przed drapieżnikami, obejmujące ruchy głową i uderzanie nosem, niekiedy ze stroszeniem kolców. Walki takie wzmaga obecność samicy. Zupełnie inaczej postępują samice, w razie spotkań dotykając się i wycofując. Spotykając narzucającego się samca niechętna samica również może nastroszyć na niego kolce.