Antoni Duda-Dziewierz (ur. 13 czerwca 1896 w Puszczy Mariańskiej, zm. 9 stycznia 1979) – polski działacz społeczny, państwowy i spółdzielczy, w latach 40. XX wieku przewodniczący Prezydiów Miejskiej Rady Narodowej w Elblągu i Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku oraz wicewojewoda gdański, wieloletni dyrektor kierujący odbudową Muzeum – Zamku w Łańcucie.

Życiorys Urodził się jako ostatni, dwunasty syn w rodzinie Kazimierza (1852–1938), wiejskiego nauczyciela, i Leokadii z Szymanowskich (zm. 1945). Zdobył wykształcenie średnie. Od jesieni 1918 był żołnierzem 2 Pułku Ułanów, brał udział w walkach o Galicję w I wojnie światowej. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1916 aktywny działacz Polskiej Partii Socjalistycznej. W latach 1918–1919 pracownik zarządu Miasta Stołecznego Warszawy, następnie w latach 1922–1929 Elektrowni Warszawskiej. W okresie międzywojennym zaangażowany w ruch spółdzielczy, od 1925 w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, gdzie był pierwszym administratorem Osiedla Żoliborz (1927–1936). Współzałożyciel Towarzystwa Lokatorów Spółdzielczych „Szklane Domy” i Spółdzielni Spożywców „Gospoda Spółdzielcza”, później od 1936 do 1938 administrator w Towarzystwie Osiedli Robotniczych (T.O.R.) na warszawskim Kole, usunięty ze stanowiska za lewicowe i antysanacyjne poglądy. Od maja 1939 dyrektor ds.