XX wieku przeprowadzono kompleksowe prace z zakresu scalania i niwelacji gruntów (Flurbereinigungsverfahren), co umożliwiło zmechanizowaną kultywację winnic. Rezultatem tych prac było niemal całkowite przekształcenie rzeźby terenu, z zachowaniem jedynie kilku tradycyjnych głębocznic, oraz wytworzenie się na powierzchni gleb regulówkowych. Zachowane głębocznice, np. w okolicy Merdingen i Gottenheim, stanowią element materialnego dziedzictwa kulturowego.
Tuniberg niemal w całości pokryty jest tarasami, na których uprawiane są w przeważającej mierze różne gatunki winorośli; źródło z 2010 r. podaje powierzchnię winnic jako 1083 ha, z czego Spätburgunder (pinot noir) zajmuje 610 ha (56%), Müller-Thurgau (riesling x sylvaner) 211 ha, Weißer Burgunder (pinot blanc) 89 ha i Grauer Burgunder (pinot gris) 83 ha. W 1978 r. uprawy gatunków Blauer Spätburgunder zajmowały 41% powierzchni, a Müller-Thurgau 46%. Ponadto na Tunibergu uprawiane są szparagi i w mniejszym zasięgu drzewa i krzewy owocowe. Właściciele winnic na Tunibergu skupieni są w ośmiu spółdzielniach (Winzergenossenschaften);