venosa (1979), Zygnema argillarii (1979) i Zygogonium norvegicum (1998).
Poza zielenicami prowadziła także badania taksonomiczne okrzemek (Bacillariophyta). Jako jedna z pierwszych badaczek wprowadziła stosowanie okrzemek jako wskaźników w ocenie jakości wód, ze względu na ich powszechne występowanie przy równoczesnym zróżnicowaniu składu gatunkowego w zależności od parametrów fizycznych i chemicznych wody, co zawarła w pracy „Okrzemki rzeki Pilicy i ich znaczenie w ocenie jakości wody” (1964). Jej publikacje o tej grupie glonów dotyczące organizmów występujących współcześnie w rzekach, źródłach i torfowiskach oraz w profilach osadów jezior Bawarii poszerzyły wiedzę o różnorodności gatunkowej oraz autekologii okrzemek.
Równocześnie pod okiem profesora Jakuba Mowszowicza rozwijała zainteresowania mykologiczne. Publikowała artykuły poświęcone biologii grzybów rdzawnikowych (Pucciniales) (1953, 1957), później także grzybów mączniakowych (Erysiphales) (1963–1993). Materiały zielnikowe zgromadzone przez lata tych badań zebrane zostały w kolekcji grzybów pasożytniczych szerszego zbioru Fungi w Herbarium Universitatis Lodziensis. W badaniach uwzględniła także grzyby pasożytujące na glonach, łącznie opisując około 30% wszystkich gatunków grzybów z tej grupy występujących w Polsce.