Pomiędzy rokiem 1954 a 1960 nie miała stałego zatrudnienia. Ilustrowała czasopisma dla dzieci, książki z bajkami i powieści młodzieżowe, tworzyła projekty lalek i scenografii. Od roku 1960 do śmierci była scenografką i kostiumografką oraz kierowniczką pracowni malarskiej Budapeszteńskiego Teatru Lalek. Współpracowała tam z Verą Bródy i Ivánem Koósem.
W latach 1968–1974 wielokrotnie podróżowała do Neapolu i Pompejów.
W czerwcu 1978 r. wprowadziła się do nowego mieszkania połączonego z pracownią artystyczną mieszczącą się na Zamku Królewskim w Budapeszcie. Tam też po czterech miesiącach, 1 października 1978, spotkała ją śmierć.
Twórczość Wczesnymi pracami były głównie akwarele, będące odbiciem wpływu Istvána Szőnyiego (Baromfiudvar, 1948; Falusi temető, 1949). Obrazy malowane w latach 1952–1957 powstawały pod wpływem surrealistów René Magritte’a i Giorgio de Chirico (Kislány fal előtt, 1955; Szorongás, 1955; Nő fal előtt, 1956). Jako wstępne studium tych prac wykonywała szereg papierowych kolaży. Metoda ta towarzyszyła całej jej twórczości malarskiej.