W latach 1957–1959 pod wpływem podróży do Bułgarii malowała tzw. obrazy ikoniczne (Bizánci ikon, 1958). Twórczość malarska Ország zbliżyła się do świata wizualnego Lajosa Vajdy i jego kręgu, a jej barwna i promieniująca transcendencją sztuka przeszła od surrealistycznych prac z realistycznymi przedstawieniami do surowych, konstruktywnych przedstawień, których głównymi tematami były miejskie pejzaże, rzuty budynków i mury miejskie. W pracach tych świadomie i jednoznacznie utrwalana jest przeszłość starożytnych miast, jako znak przestrogi (Jeruzsálem fala, 1966; Persepolis, 1965; Requiem hét táblán elpusztult városok és emberek emlékére, 1963).
Po podróży do Pragi nowym tematem jej malarstwa, zainspirowanym przez nagrobki widziane na żydowskim cmentarzu, stały się stylizowane litery alfabetu hebrajskiego, które na starych nagrobkach zostały w różny sposób przekształcone przez czas (Exodus, 1963; Írás a falon, 1967; Ima a halottakért, 1967).