Produkcja, rozpoczęta w marcu 1944 roku, napotykała problemy z jednej strony z powodu wad samolotu i potrzeby ich usunięcia z drugiej wskutek bombardowań fabryk.

Planowano rozpoczęcie produkcji dwumiejscowej wersji treningowej N1K2-K Shiden Kai Rensen, ale przebudowano tak tylko kilka maszyn.

Ponieważ okazało się, że w N1K2-J ma środek ciężkości przesunięty zbyt daleko do tyłu, powstała wersja N1K3-J Shiden Kai 1 Model 31 w której, aby skorygować ten problem, silnik przesunięto 15 centymetrów do przodu. Dzięki uzyskanemu w ten sposób miejscu zamontowano w kadłubie dwa karabiny maszynowe Typ 3 kalibru 13,2 mm. Zbudowano jednak tylko 2 prototypy tej wersji.

Wersja N1K3-A Shiden Kai 2 Model 41 miała być pokładową wersją N1K3-J, przystosowaną do bazowania na lotniskowcach.

Aby rozwiązać problemy z silnikiem Nakajima Homare 21 w wersji N1K4-J Shiden Kai 3 Model 32 i jej odmianie pokładowej N1K4-A Shiden Kai 4 Model 42 postanowiono zastosować silnik NK9H-S Homare 23 o mocy 2014 KM (1480 kW). Zbudowano na wiosnę 1945 roku trzy prototypy N1K4-J i jeden N1K4-A.