Olszewska próbowała z nimi walczyć, jednak ze słabymi efektami.

Utrzymując syna Włodzimierza, w tym opłacając jego studia, Olszewska żyła skromnie i nieustannie zabiegała o wyższe wynagrodzenie oraz dodatkowe środki finansowe. Na wniosek jej oraz dwóch innych lekarek w 1913 lekarki urzędowe zostały przeniesione do innej klasy siatki płac z wyższym wynagrodzeniem.

Po upadku Austro-Węgier Olszewska pozostała lekarką urzędową w Tuzli, składając przysięgę wierności Królestwu Serbów, Chorwatów i Słoweńców 1 marca 1919.

Olszewska przeszła na emeryturę w 1923 w wieku 68 lat. Jako była lekarka urzędowa z niską emeryturą żyła bardzo skromnie. Zmarła w Tuzli 28 lutego 1932. Przyjaciele Olszewskiej sfinansowali jej pogrzeb na rzymskokatolickim cmentarzu Borić w Tuzli, gdyż pozostawiony przez nią majątek na to nie pozwolił. Nie umieszczono jednak nagrobku i dokładne miejsce pochówku nie jest znane.

Walka o prawa kobiet W swoich artykułach prasowych Olszewska sprzeciwiała się dyskryminacji kobiet na polu edukacyjnym i zawodowym oraz opowiadała się za równouprawnieniem kobiet i mężczyzn.