mieszkańców, z czego 43% stanowili muzułmanie.

Przed opuszczeniem Tuzli Krajewska przygotowała Olszewską do pracy oraz przedstawiła ją lokalnej społeczności. Kilkutygodniowa, wspólna praca zaowocowała ich przyjaźnią. Olszewska mogła dzięki temu bez większych problemów rozpocząć samodzielną pracę. Od 1900 Olszewska leczyła ok. 850 pacjentów rocznie, zarówno w samej Tuzli, jak innych miejscowościach w obwodzie. Około ¼ jej pacjentów stanowiły dzieci. Muzułmanie stanowili 64% ogółu jej pacjentów w 1899 oraz 37% w 1901.

W swojej praktyce lekarskiej Olszewska spotykała się m.in. z kiłą, chorobami metabolicznymi, chorobami przewodu pokarmowego, narządów płciowych czy też skóry. W 1899 w odpowiedzi na epidemię niesztowicy Olszewska zaszczepiła 872 osoby. W tym samym roku została również włączona w zwalczanie epidemii ospy. W raportach rocznych Olszewska prezentowała informacje na temat zaobserwowanych zwyczajów i życia codziennego muzułmanów. Wyłaniał się z nich obraz bardzo skromnych warunków bytowych oraz przyzwyczajeń i tradycji, które wywoływały i sprzyjały rozwojowi chorób (np. nieużywanie mydła, karmienie niemowląt ciężkostrawnymi pokarmami).