W mowie i w piśmie znała polski, francuski i rosyjski, ponadto biegle mówiła po niemiecku, serbsko-chorwacku i włosku.

Praca na Bałkanach Olszewska planowała początkowo wrócić z synem do Polski, jednakże władze carskie odmówiły nostryfikacji jej dyplomu. Zdecydowała się więc pozostawić syna w Paryżu pod opieką przyjaciółki Bronisławy Skłodowskiej-Dłuskiej, a sama wyjechała do Serbii, gdzie lekarki mogły pracować jako asystentki w szpitalach. Olszewska pracowała na takim stanowisku w Loznicy (1895) i Požarevacu (prawdopodobnie od 1897). Bez powodzenia starała się o otwarcie prywatnej praktyki lekarskiej.

mały|Tuzla pod koniec XIX w. W 1897 ubiegała się o posadę lekarki urzędowej w Bośni i Hercegowinie (ówcześnie okupowanej przez Austro-Węgry). Władze austro-węgierskie początkowo odrzuciły jej kandydaturę. Została zatwierdzona dopiero w marcu 1899 po interwencji innej polskiej lekarki urzędowej Teodory Krajewskiej, która wskazała Olszewską jako swoją następczynię w Tuzli. Po uzyskaniu obywatelstwa Austro-Węgier, co było wymagane przez władze, 24 maja 1899 Olszewska została mianowana lekarką urzędową w Tuzli, przysięgając nieść pomoc medyczną wszystkim kobietom w mieście, ze specjalnym uwzględnieniem muzułmanek. Obwód, za który odpowiedzialna była Olszewska, liczył ok. 360 tys.