Wraz z wybuchem wojny o niepodległość Izraela, Almog otrzymał rozkaz rezygnacji z podsłuchiwania Brytyjczyków, gdyż w przypadku nagłośnienia jego działalności mogło to zaszkodzić procesowi przekształcania Mandatu Palestyny w państwo Żydów. Nalegał jednak, aby nadal pozwolono mu pozostawić choć jeden punkt nasłuchowy z dwoma radiopoperatorami. Decyzji o likwidacji podsłuchów ostatecznie przywództwo Hagany nie egzekwowało, dzięki czemu Almog mógł potem poinformować Issera Harela – ze Służby Bezpieczeństwa Szin Bet, że siły Legionu Arabskiego przygotowują się do ataków na osady żydowskie. Po zaznajomieniu z warsztatem pracy nasłuchowej, Harel był zszokowany widząc, że za pomocą radiowego odbiornika nasłuchowego działającego w skromnych warunkach, w zwykłym mieszkaniu zdołano pozyskać tak poważne informacje wojskowe. Skłoniło go to do dofinansowania prac zespołu Alonga kwotą 1500 funtów. Jednak ważniejszą decyzją, która zapadła niedługo potem, było włączenie nasłuchowni Almoga w struktury wojskowe – pod nazwą „S.M.2”. Po dofinansowaniu powstało kilka dodatkowych stanowisk nasłuchu w Jafie, co umożliwiło poszerzenie zasięgu operacyjnego oraz przygotowywanie kilku zestawów punktów mobilnych, które sprawdzały się w pracy poza Izraelem.