Działał na rzecz zorganizowania jej bazy materialnej uczelni (Auditorium Maximum, Collegium Novum) i struktury organizacyjnej. Inicjator m.in. utworzenia gazety uczelnianej „Vladislavia” (1997), dwóch serii naukowych („Zeszyty Naukowe WSHE”, „Debiuty Naukowe WSHE”) i chóru akademickiego „Arioso”. Na potrzeby biblioteki naukowej przekazał kilkaset książek. Od lipca do grudnia 2008 był prorektorem tej uczelni. Od 2003 do 2006 wykładał w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. W 1995 został wykładowcą w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, a w 2005 profesorem zwyczajnym w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.

W latach 1965–1995 należał do ZHP (będąc komendantem hufca, członkiem włocławskiej chorągwi i rady naczelnej), od 1977 do 1982 był prezesem zarządu oddziału ZNP. Później wszedł w skład Komitetu „Polska w XXI wieku” przy prezydium PAN (w okresie 1999–2002). W 1995 został przewodniczącym zarządu rejonowego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci we Włocławku, a w 1979 członkiem Towarzystwa Naukowego Płockiego. W TNP w latach 2000–2009 prowadził seminarium doktoranckie, w tym czasie jedenaście osób uzyskało stopień doktora na różnych uczelniach krajowych. W latach 1979–2006 należał do Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.