Mirosław Krajewski (ur. 13 października 1946 w Nowinach) – polski polityk, nauczyciel akademicki, historyk, politolog, wydawca, działacz samorządowy, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, poseł na Sejm IV i V kadencji.
Życiorys Działalność zawodowa i społeczna Absolwent Państwowego Liceum Pedagogicznego nr 10 im. Waleriana Łukasińskiego w Wymyślinie (1965). W 1973 ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, w 1986 otrzymał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1995 habilitował się na UMK. W 2001 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych, specjalizuje się m.in. w europeistyce, historii Polski XIX i XX wieku, historii państwa i prawa, paremiografii.
Pracował także jako dyrektor szkoły w Radzynku (1982–1995), gdzie przyczynił się do zbudowania nowego obiektu szkolnego oraz domu nauczyciela. Następnie był inspektorem oświaty w Brzuzem (1989–1990), potem kuratorem oświaty w województwie włocławskim (1995–1996). W latach 1996–2002 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku. Współtworzył tę uczelnię z sześcioma kierunkami studiów (w tym dwoma na poziomie magisterskim) i ponad 6 tysiącami studentów. Działał na rzecz zorganizowania jej bazy materialnej uczelni (Auditorium Maximum, Collegium Novum) i struktury organizacyjnej. Inicjator m.in. utworzenia gazety uczelnianej „Vladislavia” (1997), dwóch serii naukowych („Zeszyty Naukowe WSHE”, „Debiuty Naukowe WSHE”) i chóru akademickiego „Arioso”. Na potrzeby biblioteki naukowej przekazał kilkaset książek. Od lipca do grudnia 2008 był prorektorem tej uczelni. Od 2003 do 2006 wykładał w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. W 1995 został wykładowcą w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, a w 2005 profesorem zwyczajnym w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.
W latach 1965–1995 należał do ZHP (będąc komendantem hufca, członkiem włocławskiej chorągwi i rady naczelnej), od 1977 do 1982 był prezesem zarządu oddziału ZNP. Później wszedł w skład Komitetu „Polska w XXI wieku” przy prezydium PAN (w okresie 1999–2002). W 1995 został przewodniczącym zarządu rejonowego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci we Włocławku, a w 1979 członkiem Towarzystwa Naukowego Płockiego. W TNP w latach 2000–2009 prowadził seminarium doktoranckie, w tym czasie jedenaście osób uzyskało stopień doktora na różnych uczelniach krajowych. W latach 1979–2006 należał do Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. W 1985 zorganizował dobrzyński oddział tego towarzystwa w Rypinie. W ramach działalności w tym oddziale w latach 1989–2006 zredagował dziesięć tomów naukowego periodyku „Ziemia Dobrzyńska. Zeszyty Historyczne Dobrzyńskiego Oddziału WTN”. Od 2008 przygotował corocznie wydawane tomy punktowanego przez MNiSW naukowego periodyku „Rocznik Dobrzyński”, liczącego łącznie ponad 5 tys. stron. Należy do Towarzystwa Historii Edukacji, Towarzystwa Nauczycieli Szkół Polskich, Stowarzyszenia Parlamentarzystów Polskich, Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu oraz Toruńskiego Towarzystwa Naukowego. W 2007 zainicjował powołanie i został prezesem Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego, organizacji pozarządowej zrzeszającej ponad 100 członków. Nawiązał współpracę ze Wspólnotą Francusko-Polską w Lotaryngii.
W 1994 założył w Rypinie Dom Wydawniczy „Verbum”, który w latach 1994–2001 wydawał kwartalnik „Ziemia Dobrzyńska. Gazeta dla Wszystkich”. W 2007 wydawnictwo przemianowane zostało na Wszechnicę Edukacyjną i Wydawniczą Verbum. Wydawnictwo w ciągu tego okresu wydało ponad 200 tytułów książek naukowych, podręczników akademickich, pamiętników oraz tomików poezji i opowiadań, m.in. w 2011 rozpoczęło serię wydawniczą pt. Biblioteka Dobrzyńska. W jej ramach wznowiono Kirgiz. Powieść Gustawa Zielińskiego z 1842, powieść Przekleństwo matki Franciszka Dmochowskiego z 1858, nowelę Powieści Sawy. W Oborach Marii Konopnickiej z 1916 oraz Morituri te salutant ave Patria, reportaż z czasu wojny polski-bolszewickiej z 1920 autorstwa Janiny Gawin-Waśniewskiej. Mirosław Krajewski przygotował też liczący blisko 600 stron Almanach poezji Dobrej Ziemi wraz z wypisami z prozy dobrzyńskiej oraz Deo et Matris. Almanach religijnej poezji ziemi dobrzyńskiej.
W 2019 został powołany w skład Rady Programowej Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi. W 2021 został prezydentem honorowym Polskiego Czarnego Krzyża oraz honorowym członkiem Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego.
Działalność polityczna W latach 1987–1998 zasiadał w radzie gminy Brzuze. Od 1998 do 2002 był radnym sejmiku kujawsko-pomorskiego, pełnił w nim przez rok funkcję wiceprzewodniczącego. W latach 2002–2004 sprawował urząd pierwszego zastępcy prezydenta Włocławka ds. promocji i rozwoju.
W wyborach parlamentarnych w 2001 kandydował do Sejmu z listy SLD-UP (z rekomendacji SLD). Mandat posła IV kadencji objął 13 października 2004 w miejsce Ryszarda Chodynickiego. W 2005 przeszedł do Samoobrony RP, z listy której w tym samym roku po raz drugi został wybrany posłem w okręgu toruńskim liczbą 11 333 głosów. W kwietniu 2006 powołano go jako reprezentanta Sejmu w skład Krajowej Rady Sądownictwa, w której zasiadał do 2008. W Sejmie V kadencji przewodniczył Podkomisji stałej do spraw Nauki i Szkolnictwa Wyższego, był m.in. zastępcą przewodniczącego Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, członkiem Komisji ds. Unii Europejskiej i wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia przedstawionych przez Prezydenta RP projektów ustaw o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego. Nadto pracował m.in. w Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. W 2006 wszedł w skład prezydium Samoobrony RP.
Od lipca 2007 do końca kadencji w listopadzie tegoż roku był członkiem klubu parlamentarnego PSL. Nie ubiegał się o reelekcję w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku. W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował na radnego rady miasta Rypina z listy lokalnego komitetu wyborczego wyborców. W 2016 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach samorządowych w 2018 bezskutecznie startował z jego listy do sejmiku kujawsko-pomorskiego.
Działalność naukowa Jest autorem i redaktorem 150 druków zwartych, kilkuset artykułów naukowych, rozpraw, recenzji i wypowiedzi. Pełnił funkcję redaktora naukowego dziejów Rypina: „Rypin. Szkice z dziejów miasta” (1994) i drugiego tomu „Dziejów Płocka (1793–1945)” (2006), jedenastu tomów „Zeszytów Naukowych WSHE” (1997–2003), dziesięciu tomów „Ziemi Dobrzyńskiej” (1989–2006), trzech tomów „Debiutów Naukowych WSHE” (1998–2002) i czternastu tomów „Rocznika Dobrzyńskiego” (2008–2021). W statystyce bibliometrycznej publikacji pracowników Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy za 2018 zajął czołowe miejsce, z liczbą punktów 1128. W ramach badań naukowych nad historią ziemi dobrzyńskiej zweryfikował i ustalił m.in. wykaz 1071 uczestników manifestacji patriotycznych z lat 1861–1863 oraz powstania styczniowego z lat 1863–1864 na tym terenie, powiększając wykaz o ponad 500 osób w stosunku do zestawienia przedwojennego. Naukowo zajmował się przebiegiem powstań, a także przebiegiem drugiej wojny światowej na ziemi dobrzyńskiej. Przeprowadził również badania nad herbem tej ziemi. Znaczna część jego pracy badawczej dotyczy sanktuariów maryjnych w kościołach zakonnych (karmelitów i bernardynów) na ziemi dobrzyńskiej oraz w Pilźnie. W ramach uprawianej leksykografii przygotował i wydał drukiem m.in. Leksykon powszechnych dziejów edukacji z przewodnikiem bibliograficznym (2010) oraz Leksykon prawa oświatowego (2018). Autor prac naukowych i popularyzatorskich z dziedziny paremiografii, m.in. Aforyzmy, cytaty i myśli o edukacji i twórczości (2003), Aurea dicta (złote słowa) dla ludzi władzy i polityki (2004), Europa potrzebuje odkupienia. Jan Paweł II o Europie (2005), Universitas w nauczaniu Jana Pawła II (2011), Zatroskany o Polskę. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej prof. Lech Kaczyński o Polsce i świecie (wybór myśli z wystąpień, listów i wywiadów) (2015), Myśli dla siebie (2017). W zakresie biografistyki w latach 1992–2014 przygotował i wydał trzy wersje słowników biograficznych ziemi dobrzyńskiej: Słownik biograficzny ziemi dobrzyńskiej do 1945 r. (1992), Dobrzyński słownik biograficzny. Ludzie europejskiego regionu (2002), a także dwutomowy Nowy słownik biograficzny ziemi dobrzyńskiej (2014), obejmujący ponad trzy tysiące biogramów. Jest autorem m.in. biografii profesora Jerzego Pietrkiewicza (Koryfeusz Dobrej Ziemi – 2007) oraz pułkownik Marii Sobocińskiej (Dama Niezłomna. Maria Sobocińska (1920–2012). Biografia wpisana w okupacyjne dzieje Skępego – 2012).
Jest promotorem dziesięciu doktoratów z zakresu nauk humanistycznych i społecznych na różnych uczelniach krajowych (Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie i Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy) oraz kilkuset prac magisterskich i licencjackich (UMK, UWM, UKW, WSHE, Szkoła Wyższa im. Pawła Włodkowica). Był m.in. promotorem doktoratu Marka Wojtkowskiego.
Kontrowersje związane z habilitacją