Książka opisuje nową kategorię ubogich, z pracą i dochodami, ale na tyle niskimi, by nie mogli pozwolić sobie na własne mieszkanie. Dzieło to opowiada o emerytowanym inspektorze podatkowym, Henrim, mieszkającym w Paryżu. Po rozwodzie nie ma możliwości opłacenia mieszkania, przez co popada w bezdomność. Bohater stara się zachować pozory przed swoimi znajomymi, jednocześnie dostosowując się do nowego życia. Boryka się z poszukiwaniem miejsca, w którym będzie mógł wziąć prysznic, znaleźć parking dla swojego samochodu, będącego jego całym dobytkiem i miejscem noclegu. Włóczy się po kawiarniach, by kontynuować swoją pisarską pracę. Po czasie dochodzi do wniosku, że musi zaakceptować warunki, w których toczy się jego nowe życie.
Fikcyjne narracje oraz studium etnograficzne przeplatają się w tym dziele, jest to niejako zerwanie z dotychczasową konwencją akademickiej pracy.