Tworzyła sceny rodzajowe, portrety (szczególnie kobiece), pejzaże i martwe natury. Z czasem zaczęła stosować wyraźniejszy kontrast i pastelowe kolory, upraszczając formę w duchu włoskiego renesansu i neoklasycyzmu. Jej prace prezentowane były wielokrotnie w Zachęcie, w tym w 1928 i 1931 roku w ramach wystaw indywidualnych. Została dwukrotnie wyróżniona podczas Salonu Dorocznego: w 1928 roku wyróżnieniem za pracę Z grzybobrania, a o dekadę później srebrnym medalem za obraz Kąpiel synka. Z kolei w 1937 roku otrzymała nagrodę podczas Wystawy Konkursowej Morskiej. Brała także udział w wielu wystawach poza Warszawą, w tym w Zakopanem, w siedzibie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu, w Amsterdamie, Budapeszcie i Paryżu. W październiku 1939 roku miała odbyć się w Zachęcie jej wystawa retrospektywna;