Weronika Ołeksandriwna Czerniachiwska (ur. w Kijowie, zm. 22 września 1938 tamże) – ukraińska poetka i tłumaczka z generacji "rozstrzelanego odrodzenia", ofiara "wielkiego terroru NKWD na Ukrainie.
Życiorys Była córką , lekarza, profesora histologii i Ludmyły Staryćkiej-Czerniachiwskiej, pisarki i działaczki społecznej. Wychowywała się w artystycznej atmosferze, od dzieciństwa uczyła się języków obcych, grała na fortepianie, występowała w amatorskich przedstawieniach w ukraińskim klubie kulturalnym Rodyna w Kijowie. Ukończyła ze złotym medalem II ukraińskie gimnazjum im. Bractwa Cyryla i Metodego, otwarte w Kijowie w 1917 r. za rządów Ukraińskiej Centralnej Rady.
Po tym, gdy Kijów na początku 1918 r. został zajęty przez wojska bolszewickie, ojciec Czerniachiwskiej został ewakuowany do Kamieńca Podolskiego. Następnie dołączyły do niego żona i córka. Za rządów Dyrektoriatu Weronika Czerniachiwska wróciła do Kijowa, podjęła pracę tłumaczki w kancelarii rządowej, tłumacząc na język ukraiński artykuły z prasy zagranicznej. Następnie pracowała w szpitalu wojskowym, opiekując się chorymi na tyfus.