Do kraju powrócił w sierpniu 1920, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził wtedy 2. baterią 2. dyonu syberyjskiego w bitwie warszawskiej. 21 listopada 1920 został przeniesiony na stanowisko młodszego oficera do baterii zapasowej 30. syberyjskiego pułku artylerii piechoty, a 10 listopada nast. r. dowodził baterią tegoż pułku. W 1922 ukończył kurs instruktorski gimnastyki, aby 4 października t.r. rozpocząć pracę referenta wychowania fizycznego w macierzystej jednostce. Następnie został skierowany do prac kancelaryjnych, obejmując funkcje oficera ewidencyjnego (28 września 1923) 14 pułku artylerii polowej, następnie referenta w Dowództwie 14 Dywizji Piechoty (25 maja 1923). Później przywrócono go na stanowisko młodszego oficera 14 pułku artylerii polowej (17 lutego 1925). Jednak z racji na zły stan zdrowia został ponownie skierowany do służby w administracji wojskowej (27 grudnia 1925), obejmując stanowisko referenta w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W 1926 został przeniesiony w stan nieczynny bez poborów. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 28 lutego 1929 został przeniesiony do rezerwy, a w 1931 przeniesiony do pospolitego ruszenia.