Zapaść behawioralna – termin stworzony przez etologa Johna B. Calhouna, aby opisać załamanie zachowań, które może wynikać z przeludnienia danej populacji. Termin i koncepcja wywodzą się z serii eksperymentów Calhouna na temat przeludnienia, które przeprowadził na szczurach norweskich w latach 1958-1962. W ramach eksperymentów Calhoun i jego badacze stworzyli serię badań znanych jako „szczurze utopie” – stanowiące zamknięte przestrzenie, w których szczury miały nieograniczony dostęp do pożywienia i wody, umożliwiając nieskrępowany wzrost populacji. Calhoun ukuł termin „zapaść behawioralna” w swoim raporcie z 1 lutego 1962 r. w artykule zatytułowanym „Gęstość populacji i patologia społeczna” w Scientific American na temat eksperymentu na szczurach. Później przeprowadzał podobne eksperymenty na myszach, od 1968 do 1972 roku.
Praca Calhouna została wykorzystana jako zwierzęcy model upadku społecznego, a jego badania stały się kamieniem probierczym socjologii miejskiej i psychologii w ogóle. Jednym z głównych pól zainteresowań Johna B. Calhouna był potencjalny wpływ przeludnienia na społeczeństwo.