Kadłub dzielił się poprzecznymi grodziami wodoszczelnymi na siedem przedziałów, przy czym na poziomie pokładu ładunkowego grodzie miały duże wycięcia, umożliwiające przemieszczanie pojazdów, zamykane drzwiami. W dziobnicy znajduje się furta ładunkowa, zakryta drzwiami, z opuszczaną rampą główną o nośności 50 ton, służącą do wyładunku sprzętu przy brzegu. Na jej końcu była rampa dodatkowa o nośności 12 ton. Mniejsza rampa do załadunku z nabrzeża znajdowała się również w rufie. W górnym pokładzie były luki ładowni – w pierwszej i drugiej serii cztery (trzy przed nadbudówką i jeden za nią), a w trzeciej i czwartej serii dwa przed nadbudówką, inaczej rozmieszczone. Okręty wyróżniały się posiadaniem charakterystycznego żurawia przeładunkowego na śródokręciu, typowego dla jednostek cywilnych, obsługującego ładownie oraz ładunki pokładowe, o udźwigu 7,5 ton – a pierwsza seria była dodatkowo wyposażona w dwa żurawie o udźwigu 5 ton na dziobie i rufie. Okręty wyposażone też były w kotwicę na rufie, służącą do ściągania z brzegu po desantowaniu.