Całą serię 14 okrętów zbudowano w stoczni Jantar w Królewcu. Stępkę pod budowę pierwszej jednostki „Woroneżskij komsomolec” położono 5 lutego 1964 roku, a ostatniej w 1974 roku; wchodziły one do służby w latach 1968–1975. Pierwsze cztery należały do I serii (oznaczanej 1171/I), dwa do II serii, sześć do III serii i dwa ostatnie do IV serii. Druga seria różniła się przede wszystkim zmniejszeniem liczby żurawi pokładowych z trzech do jednego, trzecia seria – dodaniem artyleryjskich wyrzutni rakietowych i zmniejszeniem liczby luków ładowni, a czwarta seria dodaniem jeszcze działek przeciwlotniczych. Przewidywaną budowę piętnastego okrętu anulowano.
Opis Konstrukcja thumb|Okręt proj. 1171/III od góry w 1974 (na rufie dodatkowe działka 45 mm) Architektura jednostek jest typowa dla statków, z maszynownią i nadbudówką nad nią w części rufowej i wysokim dziobem, dzięki czemu miały one dobrą dzielność morską. Konsekwencją skonstruowania według norm dla statków była z drugiej strony gorsza od wyspecjalizowanych okrętów niezatapialność. Nadbudówka była pięciopiętrowa, o opływowym kształcie (typowym dla statków tego okresu). Okręty miały dwa ciągłe pokłady: ładunkowy i górny. Pod nadbudówką znajdowała się pochylnia komunikacyjna między pokładami, o nośności 12 ton.