Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał na podstawie rozprawy Struktura, mechanizm przewodnictwa oraz szumy 1/f rezystywnych warstw grubych decyzją Rady Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej w 1979. W 1982 brał udział w badaniach grupy nad szumami 1/f na Uniwersytecie Technicznym w Eindhoven. 14 stycznia 1992 otrzymał tytuł naukowy profesora w dziedzinie nauk technicznych. W 1996/1997 ponownie przebywał na Uniwersytecie Purdue współpracując z .
W latach 1981–1982 był pracownikiem Zakładu Układów Elektronicznych PRz, wydzielonego w 1981 z Zakładu Elektroniki i Automatyki, pod kierownictwem Jerzego Potenckiego. Prowadził badania szumów na potrzeby opracowania przez ten zespół elektronicznych przekaźników spadku napięcia w , które trafiły na wyposażenie samolotów Mewa, wytwarzanych na licencji amerykańskiej w PZL Mielec. W 1982 doprowadził do wyodrębnienia się z Zakładu Układów Elektronicznych Zakładu Podstaw Elektroniki (od 1992 Katedry) i objął funkcję jego kierownika, którą sprawował do śmierci.