W latach 1984–1987 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego PRz do spraw dydaktyki i wychowania, w latach 1987–1990 był prezesem uczelnianego klubu Akademickiego Związku Sportowego, a w latach 1990–1993 – prorektorem PRz do spraw współpracy z zagranicą. W maju 1993 kandydował bez powodzenia na rektora PRz, przegrywając wybory z Kazimierzem Oczosiem stosunkiem głosów elektorskich 20:35.
Od momentu zatrudnienia uczestniczył w pracach badawczych z zakresu mechanizmów transportu ładunku elektrycznego i szumów w elementach układów elektronicznych, określenia sieci zastępczej dla warstw RuO2-szkło, opracowania technologii past palladowo-srebrnych przewodzących i rezystywnych, opracowania technologii past wysokostabilnych i niskoszumowych, badania zjawisk określających mechanizm przewodnictwa oraz szumów w systemach heterogenicznych i przyrządach półprzewodnikowych, modelowania systemów heterogenicznych. W ostatnich latach życia koncentrował się na zagadnieniach związanych z opisem właściwości transportowych materiałów i elementów elektronicznych ze szczególnym uwzględnieniem . Był promotorem pięciu rozpraw doktorskich.