Stefan Damalewicz (ur. ok. 1610 w Warcie, zm. 10 czerwca 1673 w Trzemesznie) – polski historyk, członek zakonu kanoników laterańskich.
Życiorys Urodził się w Warcie w 1610 w rodzinie mieszczańskiej Walentego i Anny. Nauczanie podstawowe zdobył w szkole przykościelnej w rodzinnym mieście oraz w kaliskim kolegium jezuickim. Studia w Akademii Krakowskiej ukończył w 1635 uzyskując licencjat z teologii. W 1637 biskup Maciej Łubieński mianował go teologiem domowym oraz przełożonym seminarium włocławskiego oraz został mianowany kanonikiem kolegiaty kruszwickiej. W następnym roku uzyskał stopień doktora teologii Akademii Krakowskiej. Abp Andrzej Leszczyński mianował Damalewicza cenzorem ksiąg w diecezji kujawskiej. W 1640 został kaznodzieją i kanonikiem katedry kujawskiej. W 1641 powstała w Częstochowie na Jasnej Górze nowa kaplica Matki Bożej. Damalewicz z ramienia fundatora, prymasa Łubieńskiego, dogląda realizacji tej inwestycji. W 1642 rezygnuje z kanonii kruszwickiej i włocławskiej i wstępuje do zgromadzenia księży kanoników regularnych. W kolegiacie św. Idziego w Kłodawie odbył nowicjat oraz złożył śluby zakonne. W 1645 brał udział w przygotowania oraz obradach „Colloquium charitativum” w Toruniu jako przedstawiciel archidiecezji gnieźnieńskiej. 25 czerwca 1649 został proboszczem i przełożonym konwentu kanoników w Kaliszu.