Dnia 21 stycznia 1548 roku za zgodą króla Zygmunta Augusta, nastąpiła lokacja miasta na prawie chełmińskim. Seroczyn otrzymał prawo do cotygodniowych targów (środa), dwóch jarmarków w roku (8 maja i 29 września) oraz zwolniony został z podatków na okres 20 lat. Dzięki temu miasteczko bardzo szybko się rozwinęło. Mieszczanie posiadali 43 włóki ziemi, trudnili się głównie rolnictwem. W drugiej połowie XVI wieku zaczęto eksploatować niskoprocentowe, błotne rudy darniowe żelaza. Wybudowano kuźnicę, w której miało zatrudnienie 2 do 3 czeladników. W roku 1603 wizytacji parafii oraz szkoły dokonał biskup poznański Wawrzyniec Goślicki, którą tak wspominał: „Rektorem szkoły jest Jan ze Stoczka, sam około kościoła bez kantora, człowiek prosty i ubogi. Domów dla wikarych i na szkołę nie ma. Pan Kolator przyobiecał je wystawić.” Od drugiej połowy XVI wieku, do roku 1621, właścicielami miejscowości byli Krzyccy. Od roku 1621 do połowy XVIII wieku – Oborscy. W roku 1676 Marcin Oborski, starosta liwski otrzymał potwierdzenie praw miejskich. Wybudowany w 1547 roku kościół chylił się ku upadkowi, toteż ówczesny właściciel, Karol Oborski – kasztelan bracławski wybudował nowy w 1728 roku. Od połowy XVIII do połowy XIX wieku miejscowość należała do Cieszkowskich.