Podczas powstania listopadowego przed bitwą pod Stoczkiem stacjonował tu Fiodor Geismar wraz ze swoim wojskiem. Od połowy XIX wieku, majątek w Seroczynie należał do rodziny Wernerów. W powstaniu styczniowym ludność tutejsza brała udział m.in. poprzez: dostarczanie żywności, opatrywanie ran powstańcom i lanie kul. Wielu mieszkańców brało czynny udział w zrywie narodowym. Przykładem może być ksiądz Wawrzyniec Lewandowski, który za pomoc udzielaną powstańcom został rok później powieszony. Seroczyn stracił prawa miejskie w 1869 roku. Pod koniec XIX wieku zbudowano gorzelnię, owczarnię, trzy młyny wodne, dwa folusze, tartak oraz cegielnię. W latach 1909–1913 z inicjatywy ówczesnego proboszcza Michała Beneta zbudowano nowy, neogotycki kościół, według projektu inżyniera Zygmunta Zdańskiego. Od roku 1905, rozpoczęto potajemne nauczanie dzieci w języku polskim. W roku 1908 powstała szkoła polska staraniem Polskiej Macierzy Szkolnej. W roku 1925 rozpoczęto budowę szkoły powszechnej, którą została oddana do użytku w 1926, budynek w całości ukończono rok później.