Gabriel Sundukian pisał w lokalnym tbiliskim dialekcie języka ormiańskiego, jedynie dramat Amusinner napisał w dialekcie wschodnioormiańskim, przyjętym następnie jako podstawa języka literackiego. Sam reżyserował wiele wystawień swoich sztuk, zarówno w języku ormiańskim, jak i przez trupy gruzińskie, które grały jego dramaty na scenach Tbilisi i Kutaisi. Do 1874 r. jego dramaty wystawiał Teatr Państwowy w Tyflisie. Gdy w 1874 r. uległ on zniszczeniu w pożarze, inscenizacje sztuk Sundukiana odbywały się w różnych klubach, na scenach szkolnych lub nawet w miejskich parkach. Wielokrotnie były owacyjnie przyjmowane, a ich autor zyskał wielu wielbicieli. Sundukian wzywał do demokratyzacji teatru, widział dla niego ważną rolę w procesie edukowania społeczeństwa. Dramat Pepo nadal zajmuje szczególne miejsce w kulturze Armenii i diaspory, jest regularnie wznawiany przez teatry w Armenii. Imię Gabriela Sundukiana nosi Państwowy Teatr Akademicki w Erywaniu.
Życie prywatne W 1863 r. ożenił się z Sofią Mirimanian. Mieli pięcioro dzieci.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1825 Kategoria:Zmarli w 1912 Kategoria:Ormiańscy pisarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Tbilisi