Chaczakoghi Hiszatakarane (1882–1883) jest historią złodzieja, na podstawie której narrator dowodzi, że ludzie nie są z natury dobrzy ani źli, a jedynie kształtowani przez społeczeństwo. Bohaterem powieści Dżalaleddin (1884) jest szlachetny Ormianin Sahrat, a tłem wydarzeń – wydarzenia wojny rosyjsko-tureckiej 1877 r. i popełnione przez Turków okrucieństwa. Temat wojny i poparcia, jakiego Ormianie w Turcji udzielili wówczas Rosjanom, pojawia się również we wcześniejszej powieści Chente (1881).
Wydana w 1882 r. powieść Dawid-Bek zbliża się swoim charakterem do studium historycznego, szkicu poświęconego postaci Dawita Beka, XVIII-wiecznego ormiańskiego dowódcy walczącego o wolność Ormian prowincji Sjunik i Kapan przeciwko Turkom i Persom. W latach 1883 i 1884 „Raffi” wydał swoją najsłynniejszą powieść Kajtzer (Iskry), której bohaterowie, grupa studentów, podróżując po wschodniej Armenii, próbuje poprawić los ormiańskich chłopów. Dzieło to zawiera elementy autobiograficzne, a autor traktował je jako swoisty przewodnik dla osób, które chciałyby angażować się w działalność na rzecz ubogich.