Twórczość „Raffi” zaczynał działalność literacką jako poeta, jednak najcenniejsza w jego dorobku jest proza – powieści i opowiadania, w których piętnował panujące stosunki społeczne, potępiał okrutnych i skorumpowanych władców, opisywał nędzę i ucisk ludu, krytykował duchowieństwo za poniżanie zwykłych ludzi, występował przeciwko ignorancji. W swoich powieściach i listach wzywał do powszechnej edukacji, budowania nowoczesnej świadomości narodowej, opisywał walkę tradycyjnych elit z modernizacją i skłaniał się ku przekonaniu, że w Armenii zawsze zwyciężały te pierwsze. Raffi potępiał panujący porządek społeczny, prezentował w swoich utworach postacie odważnych bojowników, ludzi czynu z wizją zmian. Przypisywał ogromną rolę wychowawczą i edukacyjną literaturze, zwłaszcza powieści.
Jego wczesna twórczość ukazuje życie Ormian w Persji. W powieściach Salbi (1866) i Harem (1868) piętnował okrucieństwo feudałów. Dzieła te bliskie są romantyzmowi francuskiemu, poetyce tekstów Victora Hugo i Eugène’a Sue, co było nowością w literaturze ormiańskiej. Z czasem jego twórczość zaczęła nabierać cech pozytywizmu. W powieści Woski akaghagh (1881) nakreślił satyryczny portret zamożnego mieszczanina.